Θέκλα Γαΐτη

Η Θέκλα είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Βεάκη, του Εθνικού Ωδείου Αθηνών (τμήμα σύγχρονου τραγουδιού), του DUENDE School of Ensemble Physical Theatre, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της στο επίπεδο Ι της θεραπευτικής τεχνικής αναπνοών Breathwork: Pure Awareness. Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός και performer με Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες σε θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές διαφημίσεις και ως τραγουδίστρια με μουσικούς, συνθέτες και τραγουδιστές σε μεγάλες και μικρές συναυλίες σ ́όλη την Ελλάδα και σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Τα τελευταία χρόνια εστιάζει την εργασία της στην performance σε έργα εννοιολογικής φωτογραφίας και διδάσκει την τεχνική Self-With-Others στα ετήσια διεθνή residencies των DUENDE στη Λέσβο σε καλλιτέχνες παραστατικών τεχνών από όλο τον κόσμο και στην Αθήνα σε μικρά ή μεγάλα γκρουπ διαφορετικών επιπέδων. Παράλληλα, συνεχίζει τη δια βίου μάθησής της σε καλλιτεχνικές εκπαιδεύσεις που την αφορούν.

λέξεις από το κεφάλι μου

Καινούργια εποχή

Αρχές Σεπτέμβρη. Αρχές μιας καινούργιας εποχής. Αρχές μιας καινούργιας ζωής. Εγώ, η αγαπημένη μου φίλη και ο μικρός της γιος ετοιμαζόμαστε για μια μεγάλη περιπατητική βόλτα στους νυχτερινούς δρόμους της στριμωγμένης συνοικίας. Εκείνη και εγώ, ίδιες και διαφορετικές,...

Καταμέτρηση

382 πανέμορφα πράγματα και 12 χαζομάρες μέτρησε ο εξάχρονος ξανθός στη διαδρομή από το σπίτι στην πόλη στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς. Αυτό ανακοίνωσε στη μητέρα του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τελικά ο κόσμος είναι περισσότερο όμορφος παρά άσχημος. Καθώς...

Στο Βυθό

«Να πίνεις νερό», μου λέει και σφίγγει δυνατά τα μπράτσα μου δευτερόλεπτα πριν με αφήσει μόνη εκεί, στην αποβάθρα του τρένου που θα με πάρει για πάντα μακριά από το καλοκαίρι του. Θα μπορούσε να μου πει να προσέχω, να του γράφω που και που, να τον θυμάμαι. Θα μπορούσε...

Λιωμένο παγωτό

Καλοκαίρι. Ιούλιος με βροχή και αέρα, λες και είναι φθινόπωρο. Μέσα μου έχω αρχίσει να αντιδρώ νωχελικά σ΄αυτή την απότομη αλλαγή. Μυρίζω ακόμα το αντιηλιακό πάνω μου.

Να διασχίσει τη θάλασσα

Βρίσκομαι σε μια γερμανική πόλη, σε ένα άγνωστο σπίτι, καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού ενός δωματίου που το νιώθω απόμακρο και ανοικείο. Σκύβω να κοιτάξω τα παπούτσια μου.